Naar inhoud

Kleinkind

Ze wonen prachtig buitenaf. Een plekje, waar het zelfs in het druilerige weer van die dag idyllisch is. Daar kreeg hij zijn fatale hartaanval. Plotseling weg.

Een kamer met mensen. Echtgenote, dochters met partners, broer met vrouw. 

Hij is er ook bij. Opgebaard op bed in de woonkamer. 'Hij moet nog even bij me blijven', verklaart de echtgenote de keuze voor deze manier van opbaren.
Het voelt natuurlijk. Hij is er inderdaad nog bij. De gezinsleden richten zich steeds tot hem. 'Jij zou het poespas vinden, toch doen we het zo. Je hebt het verdiend!' 

Steeds loopt zij er dartelend tussendoor. Een stralend, blond meisje. Kleindochter van vijf. Ze vermaakt zich met vingerverven en spelen met een houten garage, vast vroeger van opa geweest. Ze komt soms haar momentje aandacht opeisen. 'Papa help eens' 'Oma, kijk eens wat ik geverfd heb', om daarna weer langs opa op bed te dartelen, haar handje gedachteloos over het bed.

We hebben veel te regelen en te bepraten, veel woorden en veel tranen. Zij kijkt op van een boekje en zucht eens diep. 'Jullie huilen allemaal wel erg veel' zegt ze. 'Ach, lieverd' zegt oma. ' Het regent uit mijn ogen, net als het regent buiten' Ze lijkt tevreden met het antwoord en wil weer gaan spelen. Maar bedenkt zich opeens iets belangrijks. 'Maar we gaan wèl zwemmen morgen!' roept ze. 'Natuurlijk schat!', zegt haar tante. 'Dat hebben we afgesproken!'
Ze straalt. 

Het leven gaat door voor dit gezin en met haar erbij zal het vast een beetje dragelijker zijn.

 

 

« Terug naar het overzicht

© 2018 Agelink Uitvaart
Cookie-instellingen
Deze website maakt gebruik van cookies voor een optimale gebruikerservaring.

Graag vragen wij uw toestemming voor het plaatsen van deze cookies. Meer informatie
Accepteren Weigeren