Naar inhoud

De laatste taboes

Een buurvrouw vertelde dat haar vader in de jaren zestig van de vorige eeuw overleed, toen zij zes jaar was. De rouwstoet kwam langs hun huis op weg naar de begraafplaats; zij was thuis bij de oppas en zag haar moeder en andere familieleden verdrietig voorbij lopen. Ze werd als klein meisje weggehouden bij de begrafenis, het werd als een te zwaar en beladen iets gezien en later werd er ook nooit meer over gepraat in haar nabijheid. 50 jaar later is het nog steeds een niet verwerkt verdriet dat ze het afscheid van haar vader niet had mogen meemaken.

Tegenwoordig lijkt alsof we alles rondom de dood delen en bewust mee willen maken. Kinderen nemen afscheid van een overledene als ze dat willen en we praten met hen over de dood. Dat ze bij een uitvaart aanwezig zijn, wordt veel meer als vanzelfsprekend gezien.

Als volwassen nabestaande kun je nu bij nagenoeg alle facetten in de periode van overlijden tot de uiteindelijke crematie of begrafenis betrokken zijn. Bij alles is de stem van de nabestaande van doorslaggevend belang.
Wij, als uitvaartbegeleiders, zijn er om de mogelijkheden rond opbaren en rond het uiteindelijke afscheid aan te dragen. De nabestaanden bepalen uiteindelijk hoe alles gaat plaatsvinden. Deze grote persoonlijke deelname aan het afscheid van een dierbare zal voor velen meehelpen in het verwerkingsproces.

Toch zijn er nog bepaalde aspecten rond een overlijden en een uitvaart die voor nabestaanden als griezelig of vreemd worden ervaren. Vaak willen mensen niet aanwezig zijn bij de verzorging van een dierbare. Bij nog meer mensen is de vraag om zelf mee te helpen met de verzorging een brug te ver. Toch zal men ervaren dat, als ze eenmaal toch aanwezig zijn bij de verzorging, deze momenten erg waardevol kunnen zijn. Als ze eenmaal de stap hebben gezet om aanwezig te zijn bij de verzorging, willen ze uiteindelijk vaak ook zelf meehelpen. Soms alleen door de sokken aan te doen of het gezicht te wassen. Soms door het meeste werk over te nemen van de professionele verzorging.
Een vrouw, die eerst heel stellig had gezegd niet bij de verzorging van haar overleden lievelingsbroer aanwezig te willen zijn, hielp uiteindelijk met het scheren en het aandoen van het overhemd van haar broer. Naderhand vertelde ze dat ze juist dat moment van verzorging als het mooiste moment te hebben ervaren. “Wat fijn dat ik dat nog voor hem kon doen”, vertelde ze.

Een ander soms ingewikkeld punt, is de mogelijkheid van het meegaan naar de ovenruimte bij een crematie. Het roept in eerste instantie soms nare associaties op. De werkelijkheid is echter anders. Je gaat mee naar een intieme ruimte, die niet kil of klinisch aan doet. Een medewerker van het crematorium legt uit wat er gaat gebeuren en uiteindelijk zie je hoe de kist in de oven wordt geschoven. Het verbrandingsproces zelf gebeurt uiteraard buiten het zicht om. De overledene is echter wel tot het allerlaatste moment door zijn naasten begeleidt. 

Door ook aanwezig te zijn bij deze bijzondere momenten aan het begin en het eind van de proces rond de uitvaart zal de periode door velen als rond en afgesloten worden ervaren. 
Er zijn geen open eindes, zoals de buurvrouw dat in vroegere jaren gevoeld heeft bij de dood van haar vader. Maar de nabestaande bepaalt, altijd. Wij zijn er om de mogelijkheden aan te dragen.

Ellen Wamelink
Uitvaartbegeleidster

« Terug naar het overzicht

© 2018 Agelink Uitvaart
Cookie-instellingen
Deze website maakt gebruik van cookies voor een optimale gebruikerservaring.

Graag vragen wij uw toestemming voor het plaatsen van deze cookies. Meer informatie
Accepteren Weigeren